Bokser jest pełen kontrastów. Pewnie dlatego jest tak kochany. Zajmuje stałą i pewną pozycję wśród nieco większych ras. Mimo popularności udało mu się nie zostać ofiarą mody.
Bokser nie jest wzorem grzeczności, bywa też chimeryczny i obrażalski, ale ma wiele zalet. Nigdy nie maleje jego wielkie przywiązanie do człowieka, a wierność wobec wszystkich członków rodziny jest przykładowa.
Otwarty i szczery, raczej budzi respekt niż jest groźny. Podejrzliwość nie leży w jego naturze. Jeśli do domu przychodzą obcy, traktuje ich jak przyjaciół, mając zaufanie do swego pana. Jego uprzejmość ma jednak swoje granice. Bokser nie jest agresywny ani skory do gryzienia, ale potrafi być doskonałym stróżem. Najczęściej zadowala się warczeniem, kiedy znajdzie się w obliczu niebezpieczeństwa. Gdy trzeba, potrafi użyć siły. Intruz, który ryzykuje wdarcie się na teren jego posesji, nie będzie dobrze widziany.
Wrodzona równowaga charakteru i starania hodowców, zmierzające do wyeliminowania agresywności tej rasy (ale i zbytniej nieśmiałości) uczyniły z niego znakomitego psa rodzinnego.
Nie jest łatwy do wychowania, przysparza problemów nawet doświadczonemu właścicielowi. Wyszkolony jest oczywiście posłuszny i karny, ale i tak ma mnóstwo najrozmaitszych pomysłów, które mogą pana wprawić w zdumienie. Bardzo przywiązany do swojej rodziny (ale nie żebrzący stale o pieszczoty), bywa nieco zaborczy. Na ogół nie toleruje w swoim domu obecności konkurenta w postaci innego psa. Paradoksalnie, znacznie łatwiej zaakceptuje kota! Na szczęście nie jest to zasadą i niejeden bokser nie będzie stwarzał problemów, gdy przyjmiemy pod swój dach jego pobratymca.
Do rozładowania energii bokser potrzebuje ćwiczeń sportowych. Przez całe życie zachowuje duszę szczenięcia. Lubi się bawić, jest bardzo wesoły i pewnie dlatego tak dobrze rozumie się z dziećmi. Gdy z nimi baraszkuje, może czasem okazać się zbyt brutalny – w żadnym wypadku nie wynika to ze złych cech, tylko jest zwykle skutkiem niezręczności.
Koniecznie trzeba go nauczyć posłuszeństwa, by panować nad jego reakcjami. Nienaruszona powinna pozostać jego naturalna łagodność i czułość. Równocześnie nie należy tłumić jego instynktu psa obronnego. Niedoświadczonemu właścicielowi radzimy szkolenie prowadzone przez kompetentnego tresera, które pozwoli na właściwe ukierunkowanie nadmiernej energii psa. Niektóre boksery nie ślinią się wcale, inne ślinią się nadmiernie. Tej skłonności można zaradzić. Należy psa żywić o stałych porach i nie ulegać pokusie podawania mu smakołyków poza godzinami posiłków. Prócz tego warto pamiętać, że stres u psów zwykle wzmaga wydzielanie śliny.
Pies ten ma wszystkie charakterystyczne cechy ras podatnych na dysplazję stawu biodrowego: ciężką konstrukcję, tendencję do szybkiego wzrostu i potrzebę intensywnej aktywności fizycznej. Ale dysplazja nie jest jego największym problemem. Ważnym zagrożeniem jest skręt żołądka, któremu mogą ulec wszystkie psy większych ras.
Po więcej szczegółów odsyłamy do strony Pies.pl, z której to zapożyczyliśmy ten wspaniały opis ;-)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz